و ملت کار را تمام کرد ...

انتخابات دهم عرصه حضور و تقابل جریانات سیاسی گوناگون بود. در این انتخابات جریان های سیاسی بسیاری چه داخل و خارج نظام به صورت آشکار و نهان حضور یافته بودند.بسياري از باندهاي قدرت، احزاب و تشكل هاي سياسي و نيز برخي ها با حمايت رسانه اي و سياسي برخي از قدرت هاي جهاني به ميدان آمدند تا «ايران» را تغيير دهند و نگاه ملت ايران به اسلام ناب محمدي(ص) و ارزش ها را عوض كنند و فرهنگ غرب و تفكر سكولاريزم را به بدنه ي مجموعه ي دولتي بازگردانند.

در پشت اين ماجرا، سناریوی تغيير آرام و مخملين با تجمع هاي آرم دار در دستور كار بود تا با برپايي آشوب هاي خياباني، زير سوال بردن نتيجه ي انتخابات و تغيير راي مردم با شورش و جنگ رواني، دشمن را به اهداف خود نزديك نمايند.

دشمنان درون و بيرون با دل بستن به اين نيرنگ و كشاندن پاي مافياي قدرت و ثروت به ميان اين ماجرا، همه قدرت خود را به ميدان آوردند و تمامي ابزار تبليغاتي بيگانگان در اختيار اين باند قرار گرفت تا شايد ماجراي مجارستان، لهستان و اوكراين در ايران تكرار شود.

كارگزاراني ها، نهضت آزادي ها، مشاركتي ها، مجاهدين انقلابي ها، گروهك هاي معاند و ضدانقلاب، اصلاح طلبان تندرو؛ همه آمده بودند.

آنان اطراف كانديداهاي اصلاح طلب را گرفته بودند و سعي مي كردند حرف خود را از زبان آنان بزنند. عكس خود را با آنان پخش كنند و گروه خود را با استفاده از تريبون آنها مطرح سازند.مافياي قدرت و ثروت در داخل و خارج، دست به دست هم داده بودند تا «احمدي نژاد» را حذف كنند و بار ديگر شعارهاي انقلاب و امام را خاموش نمايند و از امام و ملت ايران انتقام بگيرند.

دشمنان از احمدي نژاد به خاطر تقويت غرور ملي ايرانيان مي ترسيدند.

تايمز لندن نوشت: «شأن بالاي احمدي نژاد به خاطر آن است كه او در چهار سال گذشته غرور ملي ايرانيان را در عرصه جهاني ترسيم كرد.»(1(

برخي از ستادهاي انتخاباتي به پايگاه هاي دشمن تبديل شد. ستاد «در سايه»ي موسوي به رياست «محسن امين زاده» ، محوريت جنگ رسانه اي را بر عهده گرفت و برخی همسو و  همگام با دشمن، راه سقوط ايران را طي كردند.

مسئله تا آن جا بود که حتی مهدي كروبي در تاريخ 24/2/1388 به هواداران موسوي هشدار داد: «به شما و روسايتان كه در خانه هاي تيمي در تهران نشسته اند، هشدار مي دهم به اين كار سازمان يافته پايان دهيد!!»(2)

كار سازمان يافته اي با مدیریت سرویس های جاسوسی امر یکا و انگلیس در حال انجام بود. شور و شوق عجیبی در محافل دشمن فراگکیر شده بود. به گونه ای که فرانك لوتنبرگ- سناتور صهيونيست آمريكايي- در مصاحبه با روزنامه صهيونيستي جروزالم پست گفت: «اگر احمدي نژاد در انتخابات رياست جمهوري ايران شكست بخورد، ما بايد جشن بگيريم!!»  (3)

علت جشن غربي ها را «نيما راشدان»- همكار سابق روزنامه صبح امروز (متعلق به سعيد حجاريان)- به صورت روشن بيان کرد: «احمدي نژاد نماد بين المللي مقاومت در برابر ليبرال دموكراسي جهاني است... شكست احمدي نژاد، تحقير گفتمان مقاومت جهادي است.» (4)

همه ي احزاب براي رساندن آمريكا به هدف گرد هم آمده بودند و با يك سياه نمايي از وضعيت كشور و دروغگو خواندن احمدي نژاد، تمامي تلاش خود را به كار گرفتند تا به گفته خود زمينه يك «نه بزرگ» را براي وي تدارك ببينند.

در همان روزها موسوي گفت: «اگر وضعيت خوب است، در انتخابات 22 خرداد به تداوم آن راي دهيد.»(5)

به دنبال اين ماجرا و حرف ها، سناريوي كميته صيانت از آرا با حمايت روساي دولت هاي پيشين شكل پذيرفت و با طراحي نهضت آزادي، بهزاد نبوي، سعيد حجاريان، رمضان زاده، تاج زاده و... طرح گسترده ي شايعه ي تقلب در انتخابات و برپايي آشوب در روز راي گيري و پس از آن، در دستور كار قرار گرفت.اما مردم در ميان همه ي اين گردوغبار برپا شده و سياه نمايي ها، با يك نگاه دقيق به صحنه ي انتخابات كشور، و با بصيرت لازم با راي 5/24ميليوني خود كه در طول تاريخ انتخابات ايران بي نظير بود، محمود احمدي نژاد را براي يك دوره ي چهار ساله ي ديگر، بر كرسي قوه ي مجريه نشاندند و به همه ي تلاش دشمنان خارجي و غافلان داخلي يك «نه بزرگ» گفتند و خوب بودن وضعيت كشور را پذيرفتند.نتيجه ي انتخابات دهم رياست جمهوري در حقيقت يك پيروزي بزرگ در جنگ با احزاب و قدرت هاي جهاني و مافياي قدرت و ثروت بود؛ همه ي آنان كه جمع شده بودند تا ايران را بشكنند. اما ايران يك بار ديگر پيروزمندانه بر قله ي رفيع پيروزي تكيه داد و فرياد «استقلال، آزادي، جمهوري اسلامي» سر داد.پيروز اين ميدان همه ي ملت ايرانند؛هم آنان كه در اين ماجرا به دكتر احمدي نژاد راي نداده اند و هم كساني كه به او رأي داده اند. حاضران در صحنه ي قريب به چهل ميليون رأي اند كه به ثبات نظام و استقلال ايران و اعتلاي كلمه ي الله كمك كرده اند.

شكست خورده ي اين ميدان دشمنان اسلام، ايران و همه ي معانداني هستند كه آگاهانه قصد فريب ملت ايران و نابودي جمهوري اسلامي را داشتند.

اما مردم انتخاب خود را انتخاب کردند...

امروز ايران محكم تر از ديروز روي پاي خود ايستاده است. امروز رئيس جمهور مكتبي با حمايتي گسترده تر از انتخابات نهم، پا در ركاب اجراي عدالت گذاشته است. ملت نيز با پشتيباني قاطع از وي، مصمم به حمايت از اجراي عدالت است. مردم خواهان عدالتند. اين فرمان ولايت است كه رئيس جمهور منتخب و مردم اجراي آن را پي گرفته اند و تا رسيدن به مفهوم واقعي آن در صحنه ايستاده اند.اكنون كه اين حمايت گستره از بقاي اسلام و نظام شكل پذيرفته و نزديك به چهل ميليون نفر رأي به اجراي عدالت و برخورد با مفسدان اقتصادي سياسي داده اند، براي قوه ي قضائيه، وزارت اطلاعات و نيروهاي نظامي و انتظامي درنگ جايز نيست.اكنون زمان آن رسيده كه مافياي قدرت شكسته شود و همه ي تلاشگران در عرصه ي اخلال و تمامي پيگيران سناريوي دشمن و آشوب طلبان و باند معاند و دشمنان قسم خورده ي امام و مردم، به سزاي اعمال خود برسند و با آنان برخوردي جدي صورت بپذيرد.بايد قوه قضائيه قوي تر از هميشه وارد گود شود. بايد وزارت اطلاعات مصمم تر از ديروز وارد ميدان برخورد با معاندان و ضدانقلاب داخلي شود.امروز قدرت در دست نيروهاي اصولگرا و حامي انقلاب و اسلام است. امروز مردم پشتيبان دولت اصولگرايند. همه براي مبارزه با فساد و ضدانقلاب به آقاي احمدي نژاد راي داده اند. بايد اين خواسته ي اكثريت تحقق پيدا كند. ديگر سهل انگاري هيچ توجيهي ندارد.

اين حرف دل همه ي پابرهنگان و مردم رنج ديده و رنج كشيده ي ايران اسلامي است. همه ي ملت اين نگاه را از دين گرفته اند و تمامي مسوولان كشور موظف به اجراي دستورات دين اسلامند و مردم نيز هيچ مسامحه اي را نمي پذيرند.

مردم اين حرف را با رأي خود اعلام كردند و با زبان رأي به تمامي مسوولان كشور و روساي سه قوه گفتند: بايد تدابير مقام معظم رهبري در كشور اجرا شود و جايگاه ولايت فقيه در جامعه محفوظ بماند. تنها در اين صورت است كه ايران، ايران مي ماند و دشمن براي هميشه شكست مي خورد.

و ملت کار خود را این گونه تمام کرد...

پاورقی:

1.     كيهان،4/3/1388

2.     ايران، 26/2/1388

3.     كيهان، 11/3/1388 

4.     همان، 26/2/1388

5.     آفتاب يزد، 9/3/1388